จบซีซั่นแรก แล้วเริ่มยังไง

11 ด่านที่ผ่านมา สรุปเหลือสามประโยคครับ ประโยคแรก เก็บเงินไว้เฉย ๆ คือการถอยหลังช้า ๆ ของไทยแพงขึ้นเฉลี่ยปีละ 1.85% และฝากแบงก์อย่างเดียวแพ้เงินเฟ้อไปสิบจาก 22 ปี ประโยคที่สอง เวลาคือปุ่มที่แรงที่สุด และเป็นปุ่มเดียวที่ซื้อคืนไม่ได้ เงินหมื่นเดียวที่ 7% 30 ปี ทบต้นได้ 76,000 และเริ่มช้าไป 10 ปี ปลายทางหายไปเกือบ 3 ล้าน ประโยคที่สาม ของที่ให้มากกว่ามาพร้อมปีที่แย่กว่าเสมอ หุ้นสหรัฐให้ 10% ต่อปี

แต่ปี 1931 หายไป 43.8 และการกระจายช่วยให้เบาลงได้ แต่ไม่ได้ลบทิ้ง

ก่อนจะใส่เงินบาทแรก มีสามอย่างที่ควรมีก่อน และลำดับสำคัญนะครับ หนึ่ง รู้ว่าเดือนหนึ่งเราใช้เงินเท่าไหร่ ถ้าไม่รู้ตัวเลขนี้ ที่เหลือคำนวณไม่ได้เลย สอง มีเงินสำรองพอใช้สามถึง 6 เดือน ผลสำรวจของแบงก์ชาติปีที่แล้วบอกว่าคนไทยมีเงินสำรองพอ 6 เดือนแค่ 23.7% สาม ปิดหนี้ที่ดอกแพงกว่าที่เราจะได้ก่อน แล้วค่อยเริ่มด้วยเงินเย็น คือเงินที่ยังไม่ต้องใช้ในอีกหลายปี ทำไมต้องเรียงแบบนี้ เพราะสิ่งที่ทำให้คนขาดทุนถาวรมากที่สุดไม่ใช่ตลาดตกครับ

แต่คือการถูกบังคับให้ขายตอนตลาดตก และเงินสำรองคือสิ่งที่ทำให้เราไม่ต้องขายในวันที่ไม่อยากขาย

ซีซั่นหน้าชื่อดอยหุ้น 101 ครับ เราจะเริ่มที่หุ้นคืออะไร ซื้อหุ้น 1 หุ้นเราเป็นเจ้าของอะไรกันแน่ ใครได้เงินก่อนใคร เสียได้มากสุดเท่าไหร่ แล้วเราจะคุยกันว่าราคาที่เห็นบนจอมันสะท้อนอะไรไปแล้วบ้าง ทำไมข่าวที่เพิ่งอ่านเมื่อเช้าถึงไม่ใช่ข้อได้เปรียบ และกราฟตอบอะไรได้ ตอบอะไรไม่ได้ ต่อด้วยมูลค่าของหุ้นมาจากไหน และปิดท้ายด้วยการวัดผลงานของตัวเองให้ถูก

ก่อนจบ มีสามอย่างที่ผมอยากให้ระวังที่สุด อย่างแรก พอดูจบแล้วรู้สึกว่าเข้าใจแล้ว เลยรีบใส่เงินก้อนใหญ่ การรู้ว่ามันทำงานยังไง กับการรู้ว่าเราจะรู้สึกยังไงตอนมันลง 40% เป็นคนละเรื่องกันเลยครับ อย่างที่สอง ถ้าเจอใครสัญญาตัวเลขที่แน่นอน ทั้งซีซั่นนี้ไม่มีตัวเลขไหนเลยที่ใครรับประกันได้ ใครรับประกัน ให้สงสัยไว้ก่อน และอย่างที่สาม อย่าเอาตัวเลข 100 ปีของสหรัฐไปคาดหวังกับที่อื่น เพราะนั่นคือตลาดที่ชนะใน 100 ปีนั้นพอดี ญี่ปุ่นในด่าน 1-8 คือหลักฐานว่ามันไม่ใช่กฎ